Zwarte Piet en andere tradities.

 

Het is weer die tijd van het jaar. Het wordt eerder donker en de eerste keer autoruiten krabben laat niet meer lang op zich wachten. Er liggen mandarijntjes in de winkel en als je nu vast je chocoladeletters koopt dan krijgt iedereen zijn eigen letter. In plaats van allemaal de S van Sint. De pepernoten komen ons al massaal de neus uit, want die waren eind augustus al te koop. De echte kenners weten echter dat je pas echt goed misselijk wordt van de chocolade pepernoten.

 

Die had je vroeger niet, trouwens. Pepernoten met chocolade. En als je al pepernoten had, dan zeker niet al in augustus. Die lagen niet vóór eind november bij de Edah in de schappen. Die toen nog gewoon iedere dag om 17.00u de deuren sloot. Ja zo ging dat. Vrouwen werkten toen nog niet zoveel, dus de boodschappen hoefden ook niet gedaan te worden na werktijd.

 

Een mooie tijd was dat. Met Sinterklaas en Zwarte Piet. De zak en de roe en cadeautjes natuurlijk. En dan de echte cadeaus hè, een mooi bordspel bijvoorbeeld. Of hamertje tik. Niet van die moderne elektronische rommel. Weet je nog dat die Pieten helemaal pikzwart waren gemaakt en de kinderen achter hun moeder kropen van angst? Omdat er nog volop gedreigd werd met Sinterklaas en zijn zwarte knecht. Stoute kinderen gingen in de zak mee naar Spanje. De Zwarte Pieten zagen alles en alles kwam terecht in het grote boek van Sinterklaas. Dus gedraag je, want anders….!

 

En surprises maken, en Sinterklaas vieren op het werk van vader. Want moeder werkte natuurlijk niet. Op school een viering met Sinterklaas, die ook echt álles wist over de kinderen en de juffen. De juffen werkten wel. De buurman die op de deur bonsde waarna er ineens een wasmand cadeaus op de stoep stond. Warme chocolademelk. Het dobbelspel, waardoor het nog spannend was of je je cadeau mocht houden. Het Sinterklaasjournaal. De liedjes. Zingen voor de verwarming, bij gebrek aan een kachel. De versieringen. De extra koopavonden. Het maken van de gedichten. Het zetten van de schoen. Een wortel voor het paard. Figuren van marsepein, taaitaaipoppen. De intocht op tv en later in ieder dorp, ieder gat, in ieder buurtschap.

 

Om maar eens wat tradities te noemen die zo bij het Sinterklaasfeest horen. Tradities die het feest echt máken. Waarin onze trots en nationaliteit verankerd liggen. Want het maakt natuurlijk niet uit of de cadeaus duur of goedkoop zijn. Of de baard van Sinterklaas wel of niet een beetje afzakt. Het maakt natuurlijk niet uit of Piet diepzwart is of wat vegen op zijn wangen heeft. Het maakt niet uit of er dit jaar ook gekleurde Pieten zijn. Want het maakt wel uit of er mensen zijn die aanstoot nemen aan “hoe we het altijd hebben gedaan.”

 

In de tijd dat de Edah nog om 17u de deuren sloot, omdat vrouwen niet zoveel werkten, had er nog nooit een gekleurd persoon op de Edah folder gestaan. De Edah verkocht pepernoten, met op de verpakking een zwarte knecht en in de reclamefolder uitsluitend blanken. Dat is 18 jaar geleden. We wisten niet beter.

 

En nu wel. Nu weten we beter. Er is een geëmancipeerde donkere gemeenschap in Nederland. Die opkomt voor haar rechten, die wil leven volgens de grondwet van Nederland. Dat eenieder die zich in Nederland bevindt onder gelijke omstandigheden gelijk behandeld dient te worden. Dat niemand geknecht mag worden. En als dat betekent dat er aanpassingen gedaan moeten worden in blanke tradities zodat niemand zich buitengesloten of gekleineerd voelt, dan is dat zo. Het gaat er niet om “wie er eerst was,” het gaat er niet om wie het gewoonterecht heeft. Want eerlijk is eerlijk, als de kleur van de Piet de traditie is die je in ere wilt houden omdat je dat het belangrijkste onderdeel van het Sinterklaasfeest vindt, dan heb je echt een armzalig besef van tradities. 

 

Welkom welkom, welkom Sinterklaas. Wat fijn dat u weer bent gekomen. Nog even en dan is het zo ver. Dan is de Sint met Pieten in alle kleuren in Nederland. Er zijn meer tradities dan de kleur van de Piet. De kinderen zal het worst zijn. Een marsepeinen worst het liefst.

 

 

 

 

2 reacties

  1. Ik heb er een dubbel gevoel bij. De blogjes die ik hierover schreef, haalde ik van mijn site. Dit feest, waaraan ik ook mooie herinneringen heb, werdeen stempel waarmee men mij ‘nazaat van een slavendrijver’ ging noemen wanneer ik argumenten gaf als ‘je beledigd voelen ligt hoofdzakelijk aan de beledigde’. Ik woon in Marokko, trouwde er een en geniet van ’t land en de mensen. Sorry, ik pastte dus zelfcensuur toe omdat ik me niet wil schamen voor een mooie jeugd waarin Sinterklaas een spannend feest is. (waarbij kinderen overigens voorbereid worden op geloven in een man met een witte baard, die alles ziet en je kan belonen met lekkers (hemel) of de hel (roe, de zak) en ik het zat ben voor racist uitgemaakt te worden door iemand die in een ‘slavernij-ondesteunend’ land zijn kinderen wil grootbrengen, omdat de scholing hier goed is en we een sociaal systeem hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.