Wie liefheeft kan troosten #MH17

Bijna heel Nederland is in de rouw. Nu de eerste overledenen aan hun lange weg naar huis zijn begonnen wordt de omvang zichtbaar. 40 lijkwagens die achter elkaar aan rijden, en dat is nog maar het begin. Het beeld van de auto’s maakt de emotie tastbaar, voor wie meeleeft. Want bijna heel Nederland rouwt, maar niet héél Nederland.

Wel heel Nederland is in de ban van het neergehaalde vliegtuig. Zij die niet rouwen zijn cynisch en schijnbaar onaangedaan. Ze vinden dat er ook stilgestaan moet worden bij de doden in Syrië, in Gaza, in het verkeer, de slachtoffers van huiselijk geweld. Alle doden zonder naam, die ver weg in eindeloze conflicten onnodig om het leven komen. Alle doden om de hoek en in de straten die voor de meesten nooit een gezicht zullen krijgen. De nationale rouw wordt door de cynici afgedaan als massahysterie.

Maar, nooit eerder waren zoveel Nederlanders tegelijkertijd het slachtoffer van een aanslag in vredestijd. In Nederlandse vredestijd welteverstaan. De oorlogen elders worden gezien op het nieuws, de daden verafschuwd. Maar wie weet precies wat er zich in Syrië afspeelt, wie kent alle ins en outs van het conflict tussen Israël en Gaza? Het achtuurjournaal bericht over aantallen, bestanden, verdragen. Maar wie kan het nog volgen, en wie gelooft het journaal? Wij zijn gewone mensen, niet gespecialiseerd in wereldpolitiek en religieuze terreurdaden. We zijn verdrietig om onschuldige slachtoffers, maar begrijpen niet waarom ze vielen. Dat maakt het haast ondoenlijk om er na het journaal nog bij stil te staan. We weten te weinig.

En dan vindt er een ramp plaats, een terreurdaad, wordt er gezegd. Waarbij zoveel landgenoten om het leven komen. Het gevoel “dat had een van mijn geliefden kunnen zijn, of ikzelf” komt daarmee veel dichterbij dan bij een raket op een stad die we alleen van tv kennen. Hier hoef je niet over na te denken om de emoties te voelen. Het is een intriest en simpel gegeven, een passagiersvliegtuig wordt uit de lucht geschoten. Dat had nooit mogen gebeuren. Het verdriet om alle slachtoffers, die in het vliegtuig zaten en de slachtoffers die nooit bij naam genoemd worden, uit conflicten wereldwijd, kreeg hiermee in één keer een enorme uitlaatklep. Al het verdriet, over de dingen die we niet begrijpen, komt er in één keer uit.

Dus ja, we treuren ook om onbekenden. Ja, we treuren ook om onschuldige slachtoffers elders. En we treuren om het verlies van onze eigen onschuld. De oorlogen zijn ineens niet meer ver weg. We zijn intens verdrietig, om verder te moeten in een wereld, waarvan we niet weten of onze kinderen er veilig op kunnen groeien.

Er is één ding, dat we zelf kunnen doen. Iedere dag. We kunnen houden van de mensen om ons heen, de bekenden en de onbekenden. We kunnen houden van onszelf en onze liefde delen. Wie liefheeft kan troosten en getroost worden. Dan kunnen we het verdriet nemen zoals het komt, iedere dag een beetje.

 

4 reacties

  1. Yvette de Vries

    IK wil een reactie neerzetten, maar kan er geen woorden voor vinden.

    Liefde voor elkaar en houden maken helaas geen einde aan oorlogen en aanslagen.
    Toch is het voor de nabestaanden en alle toekomstige generaties een middel om het verlies en verdriet een plek te geven.

    Op zulke momenten zijn wereldmachten even heel klein. Oorlogen ontstaan door geloof, naast vele andere dingen.

    Ik wens voor alle nabestaanden, regeringsleiders, grootmachten maar vooral de mensheid het geloof in de toekomst samen met elkaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.