We eten bij de Mac

We eten bij de Mac. Want dat vinden de kinderen leuk. En ik ook wel, voor deze keer. Het is zo’n dag om snel te vergeten en het vooruitzicht om te koken en alles wat daarbij hoort trekt me nog minder dan de Mac Donalds op dinsdag.

Als echte veteranen doen de kinderen zelf hun bestelling, het meisje met het petje hoeft ze niks te vragen. Ze weten precies hoe dat hoort, bij zo’n Happy Meal. Ik weet niet of ik er trots op moet zijn of niet. Mijn smaakpapillen zijn niet afgestemd op Mac Donalds. Het gegil uit de speelhoek gaat door merg en been. De kinderen zoeken een tafeltje terwijl ik me staande hou en toekijk hoe twee jonge meisjes zich druk maken om onze bestelling.

De kinderen hebben een tafeltje gevonden, ze zitten gewoon. Hebben alvast een ballon gepakt, want die zijn straks misschien op in de goeie kleur. Verder wachten ze tot ik eraan kom. Ik deel de Happy Meals uit en scheur meteen maar het plastic van de speelgoedjes. Dochter verklaart dat ze best kan eten en spelen tegelijk.

Aan het tafeltje naast ons is ook een gezin gaan zitten. Op de parkeerplaats was de moeder me al opgevallen. In een knalroze trainingspak ziet ze er oud en jong tegelijk uit. Ik kijk over de dozen en bekers op ons tafeltje naar de rest van het gezin. Ze trekken ook de aandacht van de andere gasten, want ze maken nogal lawaai. Vooral de oudste zoon is beweeglijk en praat hard. Vader lacht met hem, zonder tanden. Op zijn handen en in zijn hals zie ik tatoeages. Ik kan niet zien wat ze voorstellen. De jongste twee zoons zijn stil, hangen aan hun moeder. Ze heeft meer namen op haar onderarmen getatoeƫerd dan ik kinderen aan tafel zie.

Ik richt me weer op onze eigen tafel. De speeltjes krijgen meer aandacht van mijn dochter dan de kipnuggets. Ze wil bestek hebben. Nou, ga maar halen dan. Ze wil helemaal geen bestek maar vindt het gewoon leuk om in haar eentje naar de counter te lopen. Zoon buffelt zich door zijn frietjes heen en bewaart het beste voor het laatst. De cheeseburger. Afwezig slaat hij de snoeptomaatjes in hun zakje tot moes. Dat mag niet van mij. Naast ons wordt gedold en er knalt een ballon, hard. Ik heb meteen een piep in mijn oor. De ouders lachen erom. Ze worden steeds rumoeriger. En ik heb er een mening over. Onaangepast, druk, vervelend.

Een mevrouw in een jurk loopt naar het tafeltje naast dat van ons. Ze zet de beker met kleurpotloden weer overeind en maakt een praatje. Daarna loopt ze terug naar een tafel achter ons. De vader pakt een van de kleurpotloden en laat nog twee ballonnen knallen. De oudste zoon en de vader gieren van het lachen. Moeder zit erbij, met een van de andere kinderen op schoot. Nummer drie zit onder de tafel. Alle kinderen zien ongewoon bleek. “Mama, die meneer laat de ballonnen knappen,” zegt mijn zoon tegen mij. Ik kan niks anders zeggen dan dat ik het heb gehoord.

We zijn klaar met eten en de kinderen gaan naar de speelhoek. De dame in de jurk komt weer naar ons buurtafeltje en helpt met opruimen, ook zij zijn klaar met eten. En ineens gaat het me dagen. Dit gezin is onder begeleiding naar Mac Donalds gekomen. De dame in de jurk is degene die de boel in de gaten houdt, de begeleidster. Dit gezin dat ik zo druk vond en onaangepast, heeft een uitstapje. Misschien wel het eerste in lange tijd met hun kinderen. Onder begeleiding van een dame die dit doet als haar werk. Bij de Mac Donalds kunnen ze als gezin bij elkaar zijn, en plezier maken. Terwijl ik daar met lange tanden de zure frietjes weg zit te werken. Soms voel ik me zo stom.

 

 

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.