Voordragen Samenloop voor hoop Tiel

Op 1 en 2 juni is in Tiel de Samenloop voor hoop. Een evenement dat helemaal georganiseerd wordt door vrijwilligers. Wat deze vrijwilligers gemeen hebben, is dat ze allemaal in actie willen komen tegen kanker. Dat geldt ook voor de deelnemers, die in estafette teams 24 uur gaan lopen. Stilstaan bij kanker, door te lopen. Maar ook, door letterlijk stil te staan. Tijdens de kaarsenceremonie, een levend monument voor mensen die overleden aan kanker en de mensen die ziek zijn.

Toen de organisatrice, Peggy van den Kerkhof, mij vroeg of ik een gedicht wilde schrijven voor de kaarsenceremonie wist ik nog niet precies wat dat inhield. Ik had al vol trots ja gezegd op het verzoek om als ‘act’ te komen sneldichten en natuurlijk wilde ik óók graag een speciaal gedicht schrijven voor het evenement. Tijdens de voorbespreking werd me duidelijk wat de kaarsenceremonie inhoudt. En hoe indrukwekkend dat moet zijn. Ik moest even slikken.

Tijdens de kaarsenceremonie komt iedereen bij elkaar voor het hoofdpodium. Er is een spreker, er is muziek en poëzie. En aan het eind, twee minuten stilte waarbij iedereen elkaar vasthoudt om stil te staan bij mensen die overleden of lijden aan (de gevolgen van) kanker. Dit is anders dan op een podium met de band. Niet helemaal hetzelfde als in een kroeg, waar feestgevierd wordt. Het deed me denken aan het gedicht voor Herold. Omdat we hem na een wispelturige strijd met kanker toch moesten laten gaan. Dat mijn woorden de laatste waren, aan het graf. En dat lukte ook. Het was helemaal niet makkelijk, het was niet leuk. Maar ik was gevraagd en ik deed het en gaf de mensen steun.

Het is voor mij het mooiste van poëzie. Poëzie maakt het mogelijk om verdriet om te zetten in troost. Om de woorden te vinden voor een gedeeld gevoel, dat hoe moeilijk ook, niet onuitgesproken mag blijven. Dus ik zei ja, voor ik precies wist waarop. Ik zei nog een keer ja toen me duidelijk werd dat mijn gedicht de twee minuten stilte inluidt, waarin iedereen elkaar vasthoudt en herdenkt. Ik zei ja, omdat ik denk dat ik het kan. En de hele tijd, dat ik dit stukje zit te schrijven, wrijf ik in mijn ogen. Ik knipper vanalles weg, oud zeer en recent verlies. Toen ik het gedicht schreef huilde ik. En misschien gebeurt dat op het podium ook wel. Maar dat geeft niet. We zijn samen, we vieren het leven en samen dragen we het verdriet. Ik ben trots dat mijn gedicht een beetje mag helpen dragen.

 

Eén reactie

  1. PeeJee

    Mooi intens en een liefdevolle uitleg. Ja en weer weet je ook hiermee, geheel onverwacht, te raken en moet het ‘echte werk’ nog komen.
    Klasse dit lieverd,
    😢😇🙏🏼✨🌹💞

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.