Onvoorwaardelijke vrijheid

Wie in de bijstand zit en voor een paar uur per week aan de slag kan, wordt gestraft doordat het verdiende geld in mindering gebracht wordt op de bijstand. Diezelfde persoon is wel verplicht om per dag drie uur te reizen om te gaan werken, zodra de gemeente dit eist. De reiskosten worden niet aangevuld vanuit de bijstand. De netto opbrengsten van het verplicht aan te nemen werk zijn vaker niet dan wel een vooruitgang.

De straffen die staan op het niet aannemen van passend werk zijn ingrijpend. Even ingrijpend als de verwachting dat men zal verhuizen als het werk zich niet aandient binnen 3 uur woon-werk verkeer.

De Participatiewet schrijft voor dat wie niet meedoet, minder geld krijgt. Dat heeft met meedoen weinig meer te maken. Het is een uitsluitingswet geworden, waardoor talloze mensen in een vicieuze cirkel terecht komen.

De enige manier om een einde aan deze bureaucratische stigmatisering te maken is de invoer van het Onvoorwaardelijk Basisinkomen. En dan niet als experiment, of een beetje. Maar helemaal, en voor iedereen van 18 jaar en ouder. Zodat voor iedereen de basis gelijk is, zodat voor iedereen een menswaardig bestaan vanzelfsprekend is.

Ik geloof erin, dat mensen de verantwoordelijkheid kunnen dragen hun eigen keuzes te maken. En ik weet zeker, dat het huidige systeem van beboeten, controleren en beperken, mensen allerminst stimuleert de juiste keuzes te maken. Alleen wie in vrijheid leeft heeft iets te kiezen. Die vrijheid begint bij het Onvoorwaardelijk Basisinkomen.

 

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.