Nomen est omen: de Schurger

Deel 2: de Schurger.

 

Van vrijwel alle dialectwoorden bestaat een Nederlandstalige variant. Zoals het werkwoord kruien met zelfstandig naamwoord kruier hoort bij de Krüjer uit deel 1 hoort het werkwoord schurken bij de Schurger. ‘Een drukkend wrijven,’ wordt het genoemd. En een schurk is een ‘verachtelijk mens’ of een ‘wrijfpaal.’ (bron: etymologiebank.nl)

Maar een echte Schurger heeft lang niet altijd jeuk. Ja, hoewel. Jeuk in zijn portemonnee. Want Schurgers verdienen hun kostje door overal een beetje tegenaan te schuren en nu eens hier, en nu eens daar een graantje mee te pikken. Het beste is om de Schurger maar niet teveel vragen te stellen over de herkomst van zijn tijdelijke rijkdommen. Voordeel van dit dorpsfiguur is dat hij opduikt op de gekste plekken. En meestal als er wat te ritselen valt. Dat kan van pas komen, het is en blijft een dorp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.