Nomen est omen: de Krüjer

Deel 1 “de Krüjer”

In mijn jeugd waren er namen voor iedereen. De namen die door meneer pastoor waren ingezegend. De namen die de ouders aan hun kinderen gaven. En de namen die de gemeenschap gaf. Zo had je in ons dorp een winkel in dingen, huisraad, klein ijzerwerk, naast de VIVO, de coöperatieve supermarkt. Voor schroeven en wat hang en sluitwerk ging je naar de winkel van van Jan, die de zoon was van Jan. Die de zoon was van Jansen, die de zoon was van Jeu. De winkel heette dus: Jan van Jan van Jansen Jeu. Oh ja.. daar. En iedereen wist waar je naartoe ging.

Ook wist iedereen wat je bedoelde als je zei: det is enne Krüjer. Wat niks met Jan van Jan van Jansen Jeu te maken heeft hoor. Maar het speelt zich af in dezelfde tijd. In de tijd waarin je op woensdag bij een vriendje ging spelen en de antenne op het dak betekende dat er televisie in huis was. Een Krüjer is iemand die op eigen houtje niks gedaan krijgt, die altijd teert op de zak van een ander. En dan vervolgens wel met de eer gaat strijken. Dat doen Krüjers. Het is tuig, maar dan tuig dat je soms wel nodig hebt. Om een beetje te helpen, om te kruien. Al moet de eer van de Krüjer tijdig ingeperkt worden. Je woont nu eenmaal op een dorp. En je moet het met elkaar zien te doen. De Krüjer heb je nodig. Net als de Schurger. Maar daarover de volgende keer meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.