Mama, wat voor weer wordt het?

Dat is de vraag waarmee ik tegenwoordig wakker word gemaakt. Zoon (7) wil weten wat voor weer het wordt, dan weet hij welke kleding daarbij hoort. Die zoekt hij zelf uit. Op kleur. Want het moet allemaal wel een beetje bij elkaar passen. Dus ik pak mijn telefoon, zoek het weerbericht en roep iets over lange mouwen of korte mouwen en een vestje. Dan sta ik zelf op. Dochter (4) is dan al diagonaal door haar kledingkast gegaan. Meestal om met de meest dramatische jurk tevoorschijn te komen.

In de keuken wacht ik tot de koffie doorgelopen is. “Mama, wil je mijn rits dichtmaken?” hoor ik al vanaf de trap. “Ja hoor, kom maar hier.” En daar komt ze, gekleed voor een avondje opera. Terwijl ze natuurlijk gewoon naar de kleuterschool gaat. Ik rits de jurk dicht en complimenteer haar met haar keuze. Het complimentje wordt opgevat als aanmoediging om door te pakken: “Mama, mag ik dan ook lippenstift op?” “Ja, dat mag, in dezelfde kleur als je vestje, goed?”

Zoon gaat als een wervelwind door het huis, de televisie blijft uit vandaag. Hij heeft een uitstapje en weet precies wat hij mee wil nemen. Uit puur enthousiasme kan hij ineens alles zelf. Lunchpakketje maken, drinken pakken, schoenen zoeken. Geweldig dit! Dochter knoeit ondertussen met haar ontbijt. Op het opera waardige bolerootje. Dat valt nog weg te poetsen, gelukkig maar.

In de badkamer probeert dochter of er ook nog oogschaduw uit mijn goeie humeur gepeurd kan worden. Helaas, zo’n feest is het nou ook weer niet. Haren kammen zonder huilen vergt al 10 minuten, met net zo’n bos haar als ik heb. En de tijd begint toch wel te dringen. Gelukkig is het lipglossje naar tevredenheid. Daarna blijkt ze ineens te kunnen praten zonder dat haar lippen elkaar nog raken.

Hop hop! De deur uit! En tijdens het korte fietstochtje denk ik aan hoe mijn zoon nog wel eens in zijn spidermanpak naar school wilde. Of als zwarte Piet, midden in de zomer. Of met de red hot wetlook nagellak van mama op alle 10 de kindernageltjes. “Mag dat mama?” “Ja jongen, dat mag, maar hou er rekening dat mensen naar je gaan kijken. En er iets van vinden. Als jij dat oké vindt, dan ga vooral je gang.” En hij ging zijn gang, kreeg soms meer aandacht dan hem lief was. Maar weerstond het met opgeheven hoofd.

En dan ben ik trots op mijn kinderen. Die ze hun eigen keuzes maken, omdat ze weten wat ze mooi vinden. Ze staan achter hun keuzes en doorstaan de consequenties. Die komen er wel!

 

3 reacties

  1. Blijf jezelf is wel het mooiste cadeautje wat je een kind kan meegeven, het leven later word namelijk moeilijk genoeg, maar weten thuis kan ik mijzelf zijn uiten wie ik ben, is een goed begin voor de rest van je leven. Lekker geschreven, top.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.