Kerst, feest der herkenning.

Het was bijna kerstmis, een jaar of vier geleden. Ik was ruim een jaar gescheiden en had eindelijk woonruimte voor ons drieën gevonden. 40 vierkante meter in een gastenverblijf op het achtererf van een boerderij. Maar heej, we noemden het thuis en dat was goed. Voor wat de kinderen betrof stond ik er op dat moment alleen voor. Ik had geen idee hoe lang dat zo zou blijven, of wat ons verder nog boven het hoofd zou hangen. De rekening voor bso en kinderdagverblijf was 2500 euro per maand en ik moest op de een of andere manier aan wat extra geld zien te komen. Ik besloot daarom de sieraden die ik tijdens mijn huwelijk cadeau had gekregen van de hand te doen. Ik droeg ze niet meer, ik wilde ze niet meer dragen en ik had het vermoeden dat ik er nog wel wat voor zou kunnen krijgen. In één lange marktplaats sessie zette ik alles online, onder de prijs die anderen vroegen. Dat viel makkelijk na te gaan, want het meeste was van één merk en nog steeds tamelijk populair. De mailtjes kwamen binnen en naast bestellingen zaten er ook vragen bij of het wel echt was. En of ik dat ook bewijzen kon. Echt was het, ze mochten het komen bekijken en verder moesten ze me maar op mijn blauwe ogen geloven. De sieraden waren in trek, zo net voor de kerst. Al had ik er zelf mijn bedenkingen bij of ik er wel blij mee zou zijn als mijn partner op marktplaats zoiets voor mij zou kopen. Maar het geld kwam binnen en er kwam weer iets ruimte in het huishoudboekje. Na een paar dagen kreeg ik een keurige mail van een man, die zo zei hij, iets moois wilde kopen voor zijn vrouw. Hij vroeg wat ik nog had liggen en of ik iets samen wilde stellen dat recht zou doen aan zijn jarenlange gelukkige huwelijk. In de PS stond ook nog of ik er rekening mee kon houden dat hij van alleen een AOW rond moest komen. En ik werd een beetje boos. Alsof ik het breed had, ik verkocht die spullen toch niet voor niks? Je moest eens weten waar ik van rond moet komen, dacht ik. Maar ergens was ik ook wel geraakt door het verzoek van de man. Als dit nou het enige was dat hij zich kon permitteren? En zijn vrouw er echt heel blij mee zou zijn? Ik wilde er toch vanaf… Dus ik maakte foto’s van de sieraden die ik nog had en mailde terug met de prijs, die ik nog iets verder verlaagd had. Hij was akkoord en verheugde zich alvast op een mooie kerst. Ergens tussen mijn spullen vond ik nog een mooi cadeauzakje, lintje eraan en alles. Ik pakte de sieraden in en het zag er eigenlijk best goed uit. Daar hoefde niemand zich voor te schamen. Het geld stond op mijn rekening en het kerstcadeau ging op de post. Een beetje leeg voelde het wel, het was een tamelijk definitieve daad om dit deel van mijn huwelijk achter me te laten. Maar het was niet anders. In de week tussen kerst en oud en nieuw kreeg ik nog een mailtje van de man. Daarin vertelde hij hoe blij zijn vrouw was geweest met het cadeau. Zoiets moois had ze nog nooit gekregen, en nogmaals dank. Ook voor de verpakking. En ik was blij, blij dat ik een bijdrage had geleverd. Aan het leven van mensen die ik niet kende, die dankzij mijn shit een mooie kerst hadden. Later zou het mijn beurt wel een keer zijn.

 

Meer feest der herkenning: HIER

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.