Inge krijgt een nieuwe kruisband

Volgende week donderdag mag ik een nachtje all-inclusive verblijven in het ziekenhuis. Van mijn kniepees wordt een nieuwe kruisband gemaakt en die wordt dan in mijn knie gefrummeld. Al een aantal jaar heb ik last van deze knie en eigenlijk had ik al veel eerder deze operatie moeten ondergaan. Maar ja, als alleenstaande moeder is het dan lastig om voor je kinderen te zorgen. Niet te doen gewoon, ik zeg het maar eerlijk. Maar nu kan ik er niet meer onderuit, ik wist dat het eraan zat te komen.

5 maanden geleden verdraaide ik mijn knie toen ik opstond uit een stoel. De kruisband was al flink beschadigd, door een eerder incident en ook de meniscus was niet meer helemaal jofel. Maar dit keer was het anders. Ik verging van de pijn en kon mijn been niet meer buigen of strekken. Net voor de kerstvakantie is de beschadigde meniscus voor twee derde weggehaald en kreeg ik te horen dat ik een nieuwe kruisband moest krijgen. Moest ja, want van de orthopedisch chirurg kreeg ik te horen dat ik nog veel meer schade aan mijn knie zou oplopen als ik zo doorging.

De revalidatieperiode van deze operatie is pittig. De kniepees die gebruikt wordt om de nieuwe kruisband mee te construeren gaat lang pijn doen, er zit dan ook een flink gat in. En strekken van het been, het trainen dus van de kruisband is het eerste revalidatiedoel. 3 keer per week fysiotherapie. Dat mijn zorgverzekering (niet de goedkoopste) vervoer naar de fysiotherapie niet vergoedt is een tegenvaller. Eigenwijs als ik ben is mijn persoonlijke revalidatiedoel weer auto kunnen rijden. 3 keer per week taxi kost zo’n 60 tot 80 euro. De eerste twee weken heb ik twee krukken nodig, om me voort te bewegen. Gelukkig is het meivakantie, en kunnen de kinderen logeren bij opa en oma. collageknie

Wat nog een hele toer was trouwens, je eigen operatiedatum plannen. Daar houden ze niet zo van, in het ziekenhuis. Je komt op een wachtlijst, je wordt een keer opgeroepen en daar mag je de hemel en alles voor danken. Nou, ik niet dus. Ik wilde de 24e of de 25e april geopereerd worden. Raar mens, zag ik de verpleegkundige van de opname afdeling denken. Maar de aanhouder wint, en na veel bellen heb ik mijn zin. Argumenten als: alleenstaande moeder, kinderen kunnen alleen in de vakantie uit logeren, geen familie in de buurt, vrienden werken, de mensen in het ziekenhuis hebben er sch… aan.

En nu is het bijna zo ver. Sinds de laatste operatie in december kan ik weer redelijk lopen en kleine stukjes fietsen. Traplopen is lastig, om over rennen en springen maar te zwijgen. Maar toch, ik heb geen pijn en kan voor mezelf en de kinderen zorgen. Het is een raar idee om volgende week niet meer te kunnen lopen. Ik hou mezelf maar voor dat het daarna snel beter gaat. En probeer zo min mogelijk te luisteren naar de horrorverhalen van anderen. Vanmorgen is een revalidatie hometrainer afgeleverd, hiermee hoop ik een deel van de revalidatie thuis te kunnen doen. Dan hoef ik niet drie keer per week op en neer naar de fysiotherapie. Al was het alleen maar omdat ik mijn kinderen niet op vrijdagmiddag elders onder wil brengen, als ik ergens op een matje oefeningen lig te doen.

Dus de komende dagen ga ik mijn huis schoonmaken, opruimen. Boodschappen doen en zorgen dat alles wat ik nodig heb bij de hand is. Van de vorige operatie heb ik nog een rolstoel staan, waarmee ik van voor naar achter door mijn huis kan. De krukken zijn er ook nog, de kast ligt vol noodles. Een schoonmaakster is ingehuurd en vrienden staan klaar. Ik weet bij benadering waar de informatie van het ziekenhuis ligt, maar die kom ik met opruimen nog wel tegen. De grote logeerpartij van de kinderen is ook geregeld en ze hebben er zin in.

En ik, ik heb er geen zin in. Geen zin om afhankelijk te zijn, dingen te moeten vragen. Geen zin om lopend het ziekenhuis in te gaan en in een rolstoel er weer uit. Maar wel zin om straks weer met mijn kinderen te kunnen voetballen, normaal een trap op te kunnen. Te kunnen bewegen zonder er bij na te denken. Me niet bij ieder stoeprandje af te vragen of ik wel het juiste been gebruik om eraf te stappen. En een beetje zin om eens twee weken op de bank te liggen, laptopje bij de hand. Zo’n kans krijg ik als werkende moeder natuurlijk nooit meer. Het is dubbel, maar het wordt beter. Echt!

Dus ik hou mijn poot maar stijf, zet mijn beste beentje voor en dan zal het wel loslopen allemaal.

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.