In memoriam

Het probleem van verlies is dat het zo voor altijd is. Zo onomkeerbaar. Zo oneerlijk, volgens sommigen. Maar het leven wordt niet verdeeld in eerlijk en oneerlijk. Laten we het erop houden dat ieder zijn deel krijgt. En een onvermijdelijk deel daarvan is het afscheid nemen van dierbaren.

Eerst is er de schok, het ontwaken in een realiteit die onwerkelijk is, maar onder ogen gezien moet worden. En eigenlijk is dat het enige moment waarop het nieuws echt tot je doordringt, als je vanuit het niks wordt medegedeeld dat een dierbare er niet meer is. Daarna gaan je hersenen aan de gang om je van alles wijs te maken. Ze komt vast zo wel thuis. Haar sloffen staan er nog, ze kan er zo in stappen. En later: de kinderen zijn jarig, als mama hier is zal ze wel trots op ons zijn.

Oh nee… dat kan niet meer. Want het verlies is onomkeerbaar. Het verdriet is te groot om te dragen. Het verliezen van een toekomst, van het delen van je eigen toekomst. Niet meer aan je moeder kunnen laten zien hoe goed het met de kinderen gaat. Hoe ver je bent gekomen en hoe hard je hebt gevochten. Hoe het verder ging met de zwangerschap, waar ze nog maar net van wist. Hoe de scheiding verliep, waar ze gelukkig niks van heeft meegekregen. Niet meer kunnen denken aan vroeger, zonder de pijn van het missen te voelen. Geen herinnering die meer die uit alleen vreugde bestaat. Alsof je alles kwijtraakt. Geen wijze lessen meer, geen goed gesprek. Alleen een verslagen leegte, waar mijn moeder eerst was.

En alles wat doorgaat, een baby in mijn buik. De auto’s op straat die van niks weten, ze rijden maar stom voorbij. De mensen die lachen, alsof er geen morgen is. Een troostende hand op mijn schouder. Die de tranen alleen maar laat stromen. Eten koken, de ene voet voor de andere. Dingen regelen. Proberen zelf een steun te zijn. Doorgaan, door leven. Het leven vieren om de doden te eren, precies zoals zij, mijn moeder het gewild had. Zoals ik ben opgevoed.

En we zijn doorgegaan, we hebben geleefd. We hebben gevloekt en we hebben gehuild. We hebben gefeest en we hebben gevierd. En vooral, hebben we veel aan jou gedacht. Want zonder jou zouden we nooit sterk genoeg zijn geweest om zonder jou te kunnen.

 

Voor Mama

Renée Thea Frieda Sofie Clara Goudsmit- Sanders

9 februari 1946 – 25 januari 2009

 

4 reacties

  1. Yvette

    Lief zusje, zo lief en teder geschreven, dan kan ik niets anders doen dan mijn gedachten hier neerzetten.

    ==========

    Het is als de dag van gisteren, ik herinner het nog goed. Zondagochtend zes jaar geleden, de telefoon gaat. Misschien iemand die langs wil komen. Mijn ex neemt op. Tranen over haar wangen, de telefoon wordt me overhandigd en mijn stiefvader die in de verte tegen me zegt: mama is er niet meer.

    Het is als de dag van gisteren, ik zie haar nog liggen op bed in haar favoriete trui. Ze was er wel maar toch weer niet. Ik hield haar hand vast maar ze reageerde niet meer.

    Het is als de dag van gisteren, tijdens de crematie zegt iedereen: Wat lijk jij op haar. Mensen die ik niet ken spreken me bemoedigend toe, woorden van troost en herkenning.

    Als ik er nu op terug kijk, lijkt het nog steeds als de dag van gisteren.
    Mama was geliefd door iedereen en zal nooit vergeten worden.

    Het verliezen van je moeder is een klein beetje volwassen worden maar ik zal altijd haar kind zijn.

    IK zou het willen uitschreeuwen: Mama ik heb een wereldvent getrouwd, maar dat weet je al, want jij hebt ons bij elkaar gebracht, ook al was je niet meer op deze wereld.

    Steeds meer en meer betrap ik mezelf er op dat ik mijn moeder hoor in mijn woorden, haar zie in mijn eigen gedrag. Ik kijk in de spiegel en mama kijkt me aan. Ik tik mezelf op de vingers en spreek mezelf bemoedigend toe zoals jij dat deed.

    Nooit zal ik weten hoe het is om mama te zijn, maar jij zal voor altijd mijn mama zijn.

    Hou van jou mijn hele leven lang.

    Je dochter Yvette

  2. Raymond Merkx

    Prachtig Inge, vooral je slotzin blijft mij voor altijd bij. ” Want zonder jou zouden we nooit sterk genoeg zijn geweest om zonder jou te kunnen.” Bijzonder. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.