Feesttaarten voor kinderen. Hoppetaart!

Wat is er mooier dan jarig zijn? Ja oké, niet ouder worden. Maar verder zijn er toch maar weinig dingen leuker dan je verjaardag vieren. Dit jaar word ik 40 en ik verheug me er nog net zo op als vroeger, toen de juffrouw van lange stroken papier een kroon met krullen maakte voor de jarige kleuters. Met zingen in de klas, en twee centendrop. En dat mijn moeder mij dan van school haalde en ik met kroon en al achterop de fiets superblij was dat iedereen kon zien dat ik jarig was. En dat we dan altijd naar de bakker en de slager gingen. Al hadden we niet echt iets nodig. Maar een twee keer zo dik plakje worst en “Oh, wat een mooie kroon heb jij, hoeveel jaar ben je geworden?” dat zat er altijd wel in. En een plakje cake van de bakker. Dat is toch feest! Mijn moeder bestelde altijd een “kindertaart” bij de bakker. Dat was gewoon een ronde slagroomtaart. Maar dan met iets leuks erop. Een klein plastic treintje, herinner ik me. En er zal ook wel iets met clowns zijn geweest. Daarnaast waren er minstens twee soorten vlaai. En zelfgebakken wafels. Die waren voor de lactose intolerante tante, omdat die geen slagroom mocht. Nu ben ik recent zelf begonnen met wafels te bakken naar hetzelfde recept, en er gaat ongeveer evenveel suiker als roomboter in het beslag. Ik gok erop dat dat buiten de intolerantie viel. De tante vond de wafels heerlijk, iedereen trouwens. Maar ik had het over taart. En dan vooral kindertaart. En mannentaart. Kortom: Feesttaarten!

Feesttaarten MonstertaartDe eerste taart die ik bakte was een pure gok. Ik had zoiets op een plaatje gezien en verder geen idee hoe je zoiets moest doen. Google bestond al wel hoor, het was 2009! Maar om dat nou allemaal op te zoeken? En eerlijk is eerlijk, ik had het nog nooit gedaan, dus ik dacht dat ik het wel kon. Hoppetaart en bakken maar. Gaandeweg kwam ik erachter dat je beter eerst je kleurstoffen kunt mengen, voordat je de marsepein op kleur brengt. Want eerst geel door anderhalve kilo marsepein kneden (ik had geen idee hè, maar dat was dus teveel) en daarna blauw, dat is gewoon veel werk. En ik wist ook nog niet het verschil tussen cake en biscuit. Daarnaast bedacht ik dat een vulling van bosvruchten bavarois wel lekker zou zijn. Met veel gelatine, voor de stevigheid. Het was dan ook een stevige taart. Je kunt het niet zien op de foto, maar deze taart was groot genoeg voor ongeveer 24 personen. Dat is groot.

Normaal gezien zou je zo’n taart verstevigen. Met deuvels. Maar dat wist ik niet en eerlijk gezegd, ik doe het nog steeds niet. Ik wil geen plastic of houten stokken in mijn feesttaarten. Ja maar, dan is de kans dat ie inzakt of wegzakt of hoe dan ook zakt toch heel groot? Klopt, daarom mag er niemand in de buurt van de koelkast komen als ik bak. En niet in de keuken. Hoe verder de taart vordert, hoe groter de no-go area. Het is echt superleuk om samen te leven met iemand die taarten bakt en tamelijk eigenwijs is. Toch? Hallo? Iemand…?

Ja, echt wel leuk is dat. Want als je jarig bent, en je woont in mijn huis (of je hebt sterke ambities daartoe ;)) dan mag je een taart kiezen voor je verjaardag. En die maak ik dan. Ik maak alles graag, maar dingen om op te eten en feesttaarten in het bijzonder. De inzet is hoog (blij verjaardagskind, familie over de vloer) de tijd is beperkt (half 4 ’s nachts tot mijn ellebogen in de poedersuiker en dan de botercrème zien schiften) en het moet! Want de verjaardag is morgen, en ik moet en ik zal een fantastische taart neerzetten. Eh.. waarom? Omdat ik dat leuk vind. Omdat dit precies de stress is die ik nodig heb om mezelf tot het uiterste te dwingen en te leveren. Is dat nou leuk? Ja, eigenlijk wel. Maar lukt het dan altijd? Ja natuurlijk, dat moet toch?! Tot zover de psychologie achter het bakken van taarten.

 

Feesttaarten MiniontaartEnfin, vele jaren later… en die taarten kon ik mijn foto’s niet terugvinden al weet ik dat ze er zijn, bakte ik deze Miniontaart. Dit keer gezien in een filmpje en op verzoek van mijn zoon die dat jaar 9 werd. Wederom een flinke joekeloekes van een taart. Hoger dan de monstertaart, dat snijdt lastig. En je bordjes moeten groot genoeg zijn. Maar dat zijn geen dingen waar je je druk om maakt als het Minion brilletje niet wil blijven zitten. Uiteraard midden in de nacht, the night before the grote dag. Toen week ik af van mijn principe om oneetbare dingen in de taart te stoppen. Ik stak twee cocktailprikkers door de bril, de taart in. Zo stevig als een huis. Uiteraard was het mijn vader die er eentje vond, het ding stak in zijn gehemelte. Nu weet ik dat je zoiets beter met een stukje rauwe spaghetti kunt doen. Ook niet heel aangenaam (eigenlijk moet je deze hulpmiddelen voor het aansnijden verwijderen) maar in geval van vergeetachtigheid of te druk met andere kinderverjaardagsdingen minder gevaarlijk dan houten prikkers.

Het beertje van de Minion is trouwens lactose vrij. Niet voor de tante van de wafels, maar voor mijn neefje. Want iedereen moet lekkere taart kunnen eten. Of je nou alles kunt verdragen of niet. Dat mag een feesttaart niet in de weg staan. En tegelijkertijd is het een mooie uitdaging. Ik probeer iedere volgende taart net iets anders te maken, net iets moeilijker dan de vorige. En na iedere taart verkeer ik tussen hoop en vrees over de volgende. En het lukt iedere keer. Niet altijd alles. Maar reserve ingrediënten heb ik wel in huis. En dan lukt het toch! En het is leuk, niet omdat het makkelijk is. Het is leuk omdat het moeilijk is.

Meer feesttaarten volgen binnenkort!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.