Feest der herkenning.

Ik sta in de gang en voor een halve seconde ben ik terug. Bij een aantal jaar geleden. De verfstreep op de lichtschakelaar, die we er nooit af hebben gekregen. De scheur in de muur, die steeds maar weer terugkwam. Er hangt nog steeds een foto in de gang, een collage die ik maakte van de eerste jaren van onze zoon. Mijn moeder staat er nog op. En het is gek, het doet nog altijd een beetje pijn. Op de foto’s kijkt iedereen nog gelukkig, de jaren hebben niets aan de foto’s veranderd. En ik stap de deur uit, de deur met het haakje aan het slot, ik stap over de kapotte tegel van het stoepje. Er is niet zoveel veranderd, het zou nog steeds mijn huis kunnen zijn. Feest der herkenning. Een halve seconde, in mijn eentje in de gang.

Ik ga de kou weer in, naar mijn eigen huis. Door een bijzonder toeval aan de overkant van de straat. Mijn straat is weer mijn straat, mijn buurt is weer mijn buurt. Met de school zo fijn vlakbij. Met de huizen zo verschillend en ieder kwartier een bus. Het huis aan de overkant is mijn huis niet meer, maar ik mag er wel weer in. Om alimentatie of de kinderen op te halen. En af en toe te kijken, naar de spullen die ik achterliet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.