De blote mensen en ik

Ik kijk graag naar blote mensen en daar durf ik best voor uit te komen. Ik vind blote mensen mooi. Misschien dat ik daarom ook wel graag naar de sauna ga. Los van het sauna gebeuren, wat natuurlijk ook heel lekker en heilzaam is.

Vandaag was ik in de sauna. Het was niet zo heel druk en dat vind ik dan ook wel fijn. Allemaal mooie blote mensen, maar het moeten er niet zóveel zijn dat je een ligbedje moet delen. Gewoon een gepaste hoeveelheid blote mensen, dat werkt het best. Blonde mensen, kale mensen, dikke mensen, mensen met littekens, heule knappe mensen, allemaal mensen.

Uiteraard was ik zelf ook bloot. Vind ik ook prettig, zeker met dit weer. Ik zat in het bubbelbad gewoon relaxed te zijn. Een beetje na te denken maar niet teveel, en wat rond te kijken. Toen de bubbels uit gingen keek ik door het wateroppervlak naar mijn eigen blote lijf. En of het nou door de zon kwam, of door het water, ik weet het niet. Maar het was net of ik door een enorm vergrootglas keek naar mijn buik, mijn benen, handen. Alles eigenlijk. En ik zag littekens en zwangerschapsstrepen en hobbels en bobbels en ze staarden me allemaal tegelijk aan. Ik staarde terug en dacht: “Tjézus zeg… na ja. Als dit het is dan moet ik het er maar mee doen.”

En eigenlijk schrok ik er wel een beetje van. Vooral schrok ik van mijn eigen negatieve gedachte. En ik vroeg me af: Wat nou als dit niet mijn lichaam was. Maar het lichaam van mijn geliefde? Zou ik dan ook schrikken van de zwangerschapsstrepen, van het buikje, van de littekens? Nee natuurlijk zou ik dat niet! Ik zou zelfs boos worden als mijn geliefde dat zou insinueren. Dat ik minder zou houden van een lichaam dat getekend is. Ik zou de littekens en strepen een voor een kussen, de hobbels en bobbels strelen en mijn liefde bewijzen. Zo vaak als nodig en zo vaak ik zou kunnen.

 

En ik besloot dat ik van mijzelf zou moeten leren houden, zoals eigenlijk alleen een geliefde van je houden kan.

 

Eén reactie

  1. Erik Lipplaa

    Een mooi verhaal, Inge. En zo is het natuurlijk ook. Ik denk, dat bij velen (mijzelf incluis) als eerste de negatieve gedachte opkomt.
    Moeten we eigenlijk niet (meer) doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.